ბიბლია: ტობითი
Author: Институт перевода Библии
Date: 2020-12-19T15:11:38.192353+00:00

ბიბლია
ბიბლია

1. სათაურის გვერდი

1. ტობითი

სათაურის გვერდი

ბიბლია
ძველი და ახალი აღთქმა

(კანონიკური და არაკანონიკური წიგნები)

ბიბლიის თარგმნის ინსტიტუტი

2002

ISBN 91-89122-21-6

© კანონიკური წიგნები – ბიბლიის თარგმნის ინსტიტუტი, სტოკჰოლმი, 2002

© არაკანონიკური წიგნები – საქართველოს ბიბლიის საზოგადოება, 2002

ტობითი
ტობითი

1. 1

2. 2

3. 3

4. 4

5. 5

6. 6

7. 7

8. 8

9. 9

10. 10

11. 11

12. 12

13. 13

14. 14

1
ტობითი

1^1წიგნი ტობითის ამბავთა, ტობიელის ძისა, ყანანიელის, ყადუელის, გებაელის შთამომავლისა, ყასიელის საგვარეულოდან, ნეფთალის ტომიდან,

2რომელიც აშურელთა მეფის შალმანესერის დროს ტყვედ იქნა წაყვანილი თიშბედან, კედეშ ნაფთალის მარჯვნივ რომ მდებარეობს, გალილეაში, აშერის ზემოთ.

3მე, ტობითი, მთელი ჩემი სიცოცხლის მანძილზე ჭეშმარიტების გზას ვადექი; ბევრი სიკეთე მიქნია ჩემი მოძმეებისა და ჩემი ხალხისათვის, ჩემთან ერთად რომ წამოვიდა აშურელთა ქვეყნად, ნინევეში.

4ჩემი სიჭაბუკისას, როცა ჩემს ქვეყანაში, იერუსალიმის მიწაზე ვცხოვრობდი, ჩემი წინაპრის – ნეფთალის მთელი ტომი შორს იყო იერუსალიმის სახლიდან, რომელიც ამოირჩია ისრაელის ყველა ტომმა, რათა იქ შეეწირათ მსხვერპლი; იქვე იკურთხა ტაძარიც უზენაესის დასავანებლად და აშენდა ყველა მომავალი თაობისათვის.

5როგორც ყველა განდგომილი ტომი ბაყალს მსხვერპლად სწირავდა ხბოს, ისე ჩემი წინაპრის – ნეფთალის – სახლიც.

6მარტო მე დავდიოდი ხშირად იერუსალიმში დღესასწაულებზე, როგორც დაუწესდა მთელს ისრაელს საუკუნო ბრძანებით, მომქონდა ნათავარნი, მოსავლის მეათედი და პირველი ნაპარსი.

7ყოველივე ამას ვუძღვნიდი მღვდლებს, აარონის შთამომავალთ, საკურთხევლისათვის; ყოველგვარი ნაყოფის მეათედს იერუსალიმში მომსახურე ლევიანებს ვაძლევდი, მეორე მეათედს კი ვყიდდი და მივდიოდი, რომ ყოველწლიურად დამეხარჯა იერუსალიმში.

8მესამე მეათედს კი ვაძლევდი, ვისაც ეგებოდა, როგორც მიანდერძა დებორამ, მამაჩემის დედამ, რადგანაც მამის სიკვდილის შემდეგ ობოლი დავრჩი.

9როცა დავვაჟკაცდი, ცოლად შევირთე ხანა, მამაჩემის საგვარეულოდან, და შემეძინა მისგან ტობია.

10ტყვედ რომ ვიყავი ნინევეში, ყველა ჩემი მოძმე და თვისტომი წარმართთა პურს ჭამდა.

11მე კი სულს ვუფრთხილდებოდი და არ ვჭამდი,

12რადგანაც მახსოვდა ღმერთი მთელი ჩემი სულით.

13უზენაესმა მადლი და წყალობა მომაგო შალმანესერის წინაშე, და გავხდი მისი სოვდაგარი.

14მიდიას გავემგზავრე და გაბაელს, გაბრიას ძმას, მივაბარე რაგესში ათი ტალანტი ვერცხლი.

15შალმანესერის სიკვდილის შემდეგ მის ნაცვლად გამეფდა მისი ძე სანხერიბი, ვის დროსაც მგზავრობა სახიფათო შეიქნა და ვერავინ ბედავდა მიდიაში გამგზავრებას.

16შალმანესერის მეფობისას მოწყალებას არ ვაკლებდი ჩემს თანამოძმეებს.

17ჩემს პურს ვუყოფდი მშივრებს და მოსასხამს – შიშველ-ტიტველთ; და თუ რომელიმე ჩემი თვისტომის გვამს ნინევეს გალავანს გარეთ გადაგდებულს ვნახავდი, მალულად ვაბარებდი მიწას.

18მალულად ვმარხავდი იმათაც, ვისაც ხოცავდა მეფე სანხერიბი, როცა გაქცეულნი უკანვე ბრუნდებოდნენ იუდეიდან; დახოცვით კი ბევრს ხოცავდა გაცოფებული; მერე ეძებდა მეფე გვამებს და ვერ პოულობდა.

19ერთი ნინეველი მეფეს ეახლა და დამასმინა, რომ მე ვმარხავდი გვამებს; მაშინვე დავიმალე, ხოლო როცა გავიგე, რომ მოსაკლავად მეძებდნენ, შეშინებული გავიქეცი ქალაქიდან.

20დაიტაცეს მთელი ჩემი ავლადიდება და აღარაფერი დამრჩა გარდა ხანასი, ჩემი ცოლისა, და ტობიასი, ჩემი ძისა.

21ორმოცდაათი დღეც არ გასულა, რომ სანხერიბი მისმა ორმა ვაჟმა მოკლა, რომლებიც არარატის მთისკენ გაიქცნენ, ხოლო სანხერიბის ნაცვლად მისი ძე ესარხადონი გამეფდა, რომელმაც ჩემს ძმისწულს, ახიკარ ანაელს, მთელი თავისი ხაზინისა და სამეფოს გამგებლობა მიანდო.

22ახიკარმა მიშუამდგომლა და ნინევეში დავბრუნდი. ახიკარი კი იყო ღვინის მწდე, ბეჭდის მცველი, სახლის მნე და ხაზინადარი. და დაადგინა იგი ესარხადონმა მეორე კაცად; ჩემი ძმისწული იყო იგი.

2

2^1როდესაც შინ მოვედი და დამიბრუნეს ხანა, ჩემი ცოლი, და ტობია, ჩემი ძე, ორმოცდაათობის დღესასწაულზე, რომელიც არის წმიდა შვიდი შვიდეული, მშვენიერი სადილი მომიმზადეს და პურის საჭმელად დავჯექი.

2თვალი გადავავლე უამრავ სასმელ-საჭმელს და ჩემს ვაჟს ვუთხარი: წადი და მომგვარე ერთი ჩვენი უპოვარ მოძმეთაგანი, მე კი აქ დაგელოდები-მეთქი.

3უკან მობრუნებულმა მითხრა: მამა, ერთი ჩვენი მოძმეთაგანი გაგუდული დაუგდიათ მოედანზეო.

4მაშინ მე, ვიდრე ლუკმას გავტეხდი, სასწრაფოდ გავეშურე და, მზის ჩასვლამდე, ერთ სახლში დავმალე გვამი.

5შინ რომ მოვბრუნდი, განვიბანე და დამწუხრებულმა ვჭამე პური.

6გავიხსენე წინასწარმეტყველება ამოსისა, რომელმაც თქვა: თქვენი დღესასწაულები გლოვად გექცევათ, თქვენი სიხარული კი – გოდებადო; და ავტირდი.

7მზე რომ ჩავიდა, გავედი, საფლავი გავთხარე და დავმარხე იგი.

8ახლობლები დამცინოდნენ და ამბობდნენ: არ ეშინია, რომ ამ საქმის გამო მოკლან? აკი ერთხელ უკვე გაიქცა და აი, ხელახლა მარხავსო მკვდრებს.

9იმავე ღამეს, დასაფლავებიდან დაბრუნებული განუბანლად დავწექი ეზოს გალავანთან. სახეზე არა მეფარა რა.

10ვერ შევნიშნე, რომ გალავანზე ბეღურები ისხდნენ, თვალგახელილს თბილი სითხე გადმომაღვარეს და თვალებზე ლიბრი გადამეკრა. ვიარე ექიმებთან, მაგრამ ვერაფერი მიშველეს, ახიკარი მინახავდა, სანამ ელიმაისში არ წავიდა.

11შემდეგ კი ჩემი ცოლი ხანა მქსოველად დაუდგა ქალბატონებს.

12თავის ნამუშევარს უგზავნიდა მათ და ისინიც უხდიდნენ, რაც ეკუთვნოდა; ერთხელაც თიკანი აჩუქეს.

13ჩემთან რომ მოიყვანეს, აკიკინდა; ვკითხე ხანას, ვინ მოგცა ეს თიკანი, მოპარული ხომ არ არის? დაუბრუნე, ვისიცაა, ნაქურდალის ჭამა არა ხამს-მეთქი.

14მან მიპასუხა, მაჩუქესო. არ დავუჯერე და ვუთხარი პატრონისათვის დაებრუნებინა და გავუწყერი. მან კი პასუხად მომიგო: „სადაა შენი წყალობანი და კეთილი საქმენი? აი, რად გექცა ყოველი“.

3

3^1დამწუხრებული ავტირდი, გულდამდუღრული ვლოცულობდი და ვამბობდი:

2„მართალი ხარ, უფალო, ყოველი შენი საქმე და ყველა შენი გზა მოწყალებაა და ჭეშმარიტება. ჭეშმარიტი და მართალი მსჯავრითა სჯი უკუნისამდე.

3გამიხსენე და მომხედე. ნუ დამსჯი ჩემი ცოდვებისა და მამა-პაპათა უგუნურებისათვის, რითაც კი გცოდეს,

4რაკიღა ყურად არ იღეს შენი მცნებები, და ამიტომაც საძარცვავად, დასატყვევებლად და სასიკვდილოდ გაგვწირე და საიგავოდ გაგვხადე ხალხების თვალში, რომელთა შორისაც ვართ გაფანტულნი.

5ახლა კი ღირსი ვარ იმისა, რომ მომაგო მთელი შენი სასჯელი მამა-პაპათა ცოდვების გამო, რადგანაც არ დავიცავით შენი მცნებები და არც სიმართლით გვივლია შენს წინაშე.

6მაშ, როგორც გნებავს, ისე დამსაჯე: ბრძანე, სული ამომხდეს და მიწად ვიქცე, რადგანაც სიკვდილი მიჯობს სიცოცხლეს, ვინაიდან ვისმინე უსამართლო საყვედური და დიდია ჩემი მწუხარება. ბრძანე, რომ გავთავისუფლდე ამ სიმძიმილისაგან და განვისვენო საუკუნო ადგილას. ნუ იბრუნებ პირს ჩემგან“.

7მოხდა ისე, რომ იმავე დღეს, მიდიის ეკბატანაში რეღუელის ასული სარაც ყვედრებით აავსეს მამამისის მხევლებმა.

8შვიდი ქმრისათვის გაეყოლებინათ, მაგრამ ასმოდეუსი, ბოროტი სული, მანამდე ხოცავდა მათ, ვიდრე ცოლთან დაწვებოდნენ. ამიტომაც გმობდნენ მხევლები: „ნუთუ არა გრცხვენია, რომ ამდენი ქმარი მოაშთვე? უკვე შვიდი გყავდა და ერთის სახელითაც ვერ იწოდე.

9ჩვენ რაღას გვერჩი? რაკი ისინი დაიხოცნენ, შენც მათ მიჰყევი; ნურასოდეს გვენახოს ნურც შენი ძე და ნურც ასული“.

10ამის გაგონებაზე ისე დამწუხრდა, რომ თავის მოკვლა დააპირა, მაგრამ დაფიქრდა: ერთადერთი ვყავარ მამაჩემს და ეს რომ ჩავიდინო, მთელი სიცოცხლე საყვედრებლად ექნება და სიბერე ჯოჯოხეთურ სატანჯველად გადაექცევაო.

11სარკმელთან მივიდა, ილოცა და თქვა: „კურთხეული ხარ, უფალო, ღმერთო ჩემო, კურთხეულია შენი წმიდა სახელი და დიდებამოსილი აწ და მარადის; გაკურთხებდეს შენი ყოველი საქმე საუკუნოდ.

12და ახლა შენსკენ მომიპყრია, უფალო, ჩემი თვალი და პირი.

13გემუდარები, დამიხსნა ამ წუთისოფლისაგან, რომ ეს საყვედურები აღარ ვისმინო.

14შენ იცი, უფალო, რომ არასოდეს კაცთან არ შემიცოდავს,

15არ შემიბღალავს ჩემი სახელი, და არც სახელი მამაჩემისა ჩემი ტყვეობის ქვეყანაში. ერთადერთი ვყავარ მამაჩემს, და არა ჰყავს მას ვაჟიშვილი, რომ მისი მემკვიდრე იყოს, არც ღვიძლი ძმა თუ ძმისწული, რომ მის საცოლედ შემენახა თავი. უკვე შვიდი ქმარი მომიკვდა; მაშ, რისთვისღა ვიცოცხლო? და თუ სასიკვდილოდ არ მიმეტებ, მომხედე და შემიწყალე, რომ ამ ყვედრებას აღარ ვისმენდე“.

16შეწყნარებულ იქნა ორივეს ლოცვა ღმერთის დიდების წინაშე.

17და მოავლინა ღმერთმა რაფაელი, რათა განეკურნა ორივე: ლიბრისაგან დაეხსნა ტობითი და მისი ძის – ტობიასთვის – მიეცა სარა, რეღუელის ასული, ასმოდეუსი კი შეებოჭა, რადგანაც ტობიას უნდა ხვდომოდა წილად სარას დამკვიდრება. ის იყო, უკან დაბრუნებული ტობითი შევიდა თავის სახლში, რომ იმავდროულად სარაც ჩამოვიდა თავისი ზემოთვალიდან.

4

4^1იმ დღეს გაახსენდა ტობითს ვერცხლი, გაბაელისთვის რომ მიებარებინა მიდიის რაგეში.

2და გულში თქვა: „მე სიკვდილს ვნატრობ; რად არ მოვუხმო ჩემს ძეს – ტობიას, და ვიდრე ცოცხალი ვარ, რად არ ვაუწყო იმ ვერცხლის ამბავი?“

3მართლაც უხმო და უთხრა: „როცა მოვკვდები, შვილო, დამმარხე; ნუ მიატოვებ დედას და პატივი ეცი მთელი სიცოცხლის მანძილზე; სადარდელს ნურას გაუჩენ.

4გახსოვდეს, შვილო, რამდენი ჭირი უნახავს შენს გამო, როცა ჯერ კიდევ მუცლით დაგატარებდა. როცა მოკვდება, ჩემს გვერდით დამარხე – ერთ საფლავში.

5ყოველდღე გახსოვდეს, შვილო, უფალი, ღმერთი ჩვენი; ნუ შესცოდავ და ნუ გადახვალ მის მცნებებს; სამართლიანი იყავი მთელი შენი სიცოცხლის მანძილზე და ნუ ივლი უსამართლობის გზით.

6რადგანაც სამართლიანობის მიმდევარს კეთილად წარგემართება საქმე.

7სიმართლის ყველა მოქმედს მიეცი მოწყალება შენი საბადებლიდან და ნუ ინანებს შენი თვალი მოწყალების გაღებისას; პირს ნუ იბრუნებ უპოვართაგან, რათა შენგანაც არ იბრუნოს პირი ღმერთმა.

8რაც ბლომადა გაქვს, იქიდან გაეცი მოწყალება,

9რადგანაც ჭირის დღისათვის იუნჯებ სიკეთეს;

10ვინაიდან მოწყალება სიკვდილისაგან გიხსნის და ბნელს განგარიდებს.

11კეთილი ნიჭია მოწყალება ყველასათვის, ვინც უზენაესის წინაშე გაიღებს მას.

12ერიდე, შვილო, ყოველნაირ სიძვას. ქალი შენი მამა-პაპის მოდგმისა მოიყვანე და ნუ შეირთავ უცხო ტომისას, ვინც არ ეკუთვნის მამაშენის სჯულს, რადგანაც წინასწარმეტყველთა შვილები ვართ. გახსოვდეს, შვილო, რომ ჩვენს მამებს: ნოეს, აბრაამს, ისაკს, იაკობს, ყველას მოძმეთა მოდგმიდან მოჰყავდათ ცოლები, ამიტომაც კურთხეულ იქნენ თავიანთ შვილებში და მათი მოდგმა დაიმკვიდრებს ქვეყანას.

13გიყვარდეს, შვილო, შენი მოძმენი და ნუ აღზევდები გულით ძმების წინაშე; შენი ერის ძეთა და ასულთა ნაშიერთაგან მოიყვანე ქალი. ქედმაღლობას დაღუპვა და არეულობა მოსდევს, დაუდევრობას კი – სიღატაკე და გაჩანაგება, რადგანაც დაუდევრობა შიმშილის დედაა.

14გასამრჯელოს ნუ დაუგვიანებ მუშას, არამედ მაშინვე მიეცი: თუკი ღმერთს ემსახურები, უკანვე დაგიბრუნდება. გულისყური მიაყოლე, შვილო, ყველა შენს საქმეს და ჭკუით მოზომე ყველა ნაბიჯი.

15რაცა გძაგს, იმას სხვას ნუ შეამთხვევ. ღვინოს სათრობად ნუ მიეძალები და სიმთვრალეს გზაში თანამგზავრად ნუ წაიტანებ.

16უწილადე პური მშიერ-მწყურვალს და მოსასხამი – შიშველ-ტიტველს; ყოველივე იქიდან, რაც ბლომადა გაქვს, მოწყალება გაეცი, და ნუ ინანებს შენი თვალი, მოწყალებას რომ გასცემ.

17მართალთა საფლავებზე ჩამოარიგე პური და ცოდვილთათვის ნურას გაიმეტებ.

18რჩევა სთხოვე ყველა გონიერს და ნუ უგულებელჰყოფ სასარგებლო რჩევას.

19მარადჟამ აკურთხებდე უფალ ღმერთს და შესთხოვდე, რომ წრფელი იყოს ყოველი შენი გზა, ხოლო ყოველი ზრახვა და საქმე – კეთილად წარმართული. რადგან თავისით ვერავინ მიაღწევს რასმე, არამედ ყველას თვით უფალი ანიჭებს ყოველ სიკეთეს და ამდაბლებს იმას, ვის დამდაბლებასაც ინებებს. მაშ, დაიხსომე, შვილო, ჩემი შეგონებანი და ნუ ამოიშლი მათ გულიდან.

20ახლა კი შემდეგს გაუწყებ: მიდიის რაგეში ათი ტალანტი ვერცხლი მივაბარე გაბაელს, გაბრიას ძეს.

21ასე, რომ, ნუ გეშინია, შვილო, ნუ გგონია, რომ გავღატაკდით; დიდი ქონების პატრონი ხარ, თუკი ღვთის შიში გექნება, თუ განირიდებ ყოველგვარ ცოდვას და მოწიწებით მოიქცევი უფლის წინაშე“.

5

5^1მაშინ ტობიამ ასე მიუგო მამამისს: „ყოველივეს ავასრულებ, რასაც მარიგებ,

2მაგრამ როგორ გამოვართვა ვერცხლი იმას, ვისაც არ ვიცნობ?“

3მაშინ მისცა მას ტობითმა ხელწერილი და უთხრა: „მოძებნე კაცი, თანამგზავრად რომ გამოგყვება, და ვიდრე ცოცხალი ვარ, მე მივცემ გასამრჯელოს. წადი და წამოიღე ვერცხლი.“

4წავიდა კაცის საძებნელად და ნახა რაფაელი, რომელიც ანგელოზი იყო, მაგრამ ტობიამ კი არ იცოდა.

5უთხრა მას: „თუ შეგიძლია წამომყვე მიდიის რაგესში? ან თუ იცნობ იმ ადგილებს?“

6მიუგო ანგელოზმა: „წამოგყვები, გზა-კვალიც ვიცი და ჩემს ძმასთან – გაბაელთანაც – ვყოფილვარ სტუმრად.“

7და უთხრა მას ტობიამ: „დამაცადე, მამაჩემს ვეტყვი.“

8ანგელოზმა მიუგო: „წადი და ნუ დაყოვნდები.“

9მივიდა მამასთან და უთხრა მას: „მოვნახე კაცი, რომელიც წამომყვება.“ ხოლო მან უთხრა: „აქ მომიყვანე, რათა გავიგო, რომელი ტომისაა, ან რამდენად სანდო თანამგზავრი იქნება შენთვის.“

10დაუძახა ტობიამ, ისიც მოვიდა და ერთმანეთს მიესალმნენ.

11და ჰკითხა მას ტიბითმა: რომელი ტომისა ხარ, ძმაო, ან ვისი გვარისა?“

12ხოლო რაფაელმა მიუგო: „ტომსა და გვარს ეძებ, თუ ქირის კაცს, რომ შენს ვაჟს გაჰყვეს?“ უთხრა ტობითმა: „მინდა გავიგო, ძმაო, ვისი გვარისა ხარ და რა გქვია.“

13უთხრა მან: „მე ვარ ყაზარია, ძე დიდი ყანანიასი, შენი მოძმისა.“

14უთხრა ტობითმა: „მშვიდობით გევლოს, ძმაო, და ნუ შემომწყრები, შენს გვარტომობას რომ ვეძიებ. ჩემი ძმა ყოფილხარ, კეთილი და ღირსეული გვარის შვილი. ყანანიასაც ვიცნობდი და იათანსაც, დიდი შემაყიას ვაჟებს, ერთად წავედით იერუსალიმს სათაყვანებლად და თან მიგვქონდა ნათავარნი და მიწის ნაყოფთა მეათედი. არ შეგვიცოდავს ჩვენი მოძმეების ცოდვებით. გვარკეთილი ყოფილხარ, ძმაო.

15მაგრამ მითხარი, რასა მთხოვ ქირად? დღეში თითო დრაქმას მოგცემ და რაც შენ და ჩემს შვილს დაგჭირდებათ.

16ამასაც არ დაგაჯერებ, თუკი მშვიდობით დაბრუნდებით.“

17ასე შეთანხმდნენ, და უთხრა ტობიას: „გაემზადე გასამგზავრებლად, მშვიდობითამც გევლოთ!“ შვილიც გაემზადა და უთხრა მამამ: „აი, ეს კაცი იახლე, მამაზეციერმა გიწინამძღვროთ და მისი ანგელოზი დაგემგზავროთ.“ ორივენი გაუდგნენ გზას და უკან გაჰყვათ ჭაბუკის ძაღლი.

18ხანა, ჭაბუკის დედა, კი ტიროდა და ტობითს ეუბნებოდა: „სად გაისტუმრე ჩვენი შვილი? განა ჩვენი ხელების ყავარჯენი არ იყო, ჩვენ წინაშე რომ შედიოდა და გამოდიოდა?

19ვერცხლს ვერცხლსავე ნუკი უმატებ, არამედ მწვირედ მიგაჩნდეს შვილთან შედარებით!

20რადგან რა ხნის სიცოცხლეც მოგვეცა უფლისგან, საიმისოდ ბევრი გვაქვს.“

21უთხრა ტობითმა: „ნუ იურვი, დაო; მშვიდობით დაგვიბრუნდება და შენი თვალით იხილავ,

22რადგანაც კეთილი ანგელოზი დაემგზავრება, სიკეთის გზით წარმართავს და უმსნელი მოგვიბრუნდება უკან.“

23და დედამ ცრემლი შეიშრო.

6

6^1მგზავრები საღამო ხანს მდინარე ტიგროსს მიადგნენ და იქ შეისვენეს.

2ჭაბუკი საბანაოდ ჩავიდა, მაგრამ მდინარიდან თევზმა ამოყო თავი და შთანთქმა დაუპირა.

3მაშინ ანგელოზმა უთხრა, თევზი ამოიყვანეო; ჭაბუკმაც დაიჭირა და მიწაზე დააგდო.

4ანგელოზმა უთხრა: „გაკვეთე თევზი, გული, ღვიძლი და ნაღველი ამოაცალე და შეინახე.“

5ჭაბუკი ისე მოიქცა, როგორც ანგელოზმა უთხრა. თევზი კი შეწვეს და შეჭამეს.

6მერე ორივენი გზას გაუდგნენ და ეკბატანას მიადგნენ.

7უთხრა ჭაბუკმა ანგელოზს: ყაზარია, ძმაო, რა არის ეს თევზის გულ-ღვიძლი და ნაღველი?“

8ანგელოზმა მიუგო: „თუ ვინმეს ეშმაკი ან ბოროტი სული ტანჯავს, გულ-ღვიძლს უკმევ ქალსა თუ კაცს და მის ტანჯვასაც ბოლო მოეღება.

9ნაღველი კი თვალებზე უნდა სცხო კაცს, რომელსაც ლიბრი გადაჰკვრია, და განიკურნება.“

10ეკბატანას რომ მიუახლოვდნენ,

11ანგელოზმა უთხრა ჭაბუკს: „მოდი, რეღუელისას შევისვენოთ, ძმაო, ისიც ხომ შენი ნათესავია; ერთადერთი ქალი ჰყავს, სახელად სარა.

12სიტყვას ჩამოვაგდებ იმაზე, რომ შენ მოგცენ ცოლად, რადგან, განგებით, შენ უნდა გხვდეს წილად მისი სამკვიდრო. შენ ხომ ერთადერთი ხარ მისი გვარისა. ყმაწვილი ქალი კი ჭკვიანია და მშვენიერი.

13მაშ, ყური მიგდე: მამამისს მოველაპარაკები და რაგესიდან რომ დავბრუნდებით, ქორწილი გადავიხადოთ. კარგად ვიცნობ რეღუელს, მოსეს სჯულს არ დაარღვევს და სხვას არ მისცემს თავის ქალს, თორემ სიკვდილის თანამდები იქნება. რადგანაც მისი სამკვიდრო სწორედ შენ უნდა გერგოს და არა სხვას.“

14მაშინ ჭაბუკმა უთხრა ანგელოზს: „ყაზარია, ძმაო, გამიგია, რომ ეს ქალი შვიდ ქმარს გააყოლეს და ყველამ სული დალია სანთიობოში.

15მე კი ერთადერთი ვყავარ მამაჩემს და მეშინია, ვაითუ მეც ჩემი წინამორბედების ბედი გავიზიარო. ეს ქალი ხომ თვით ეშმაკს უყვარს, რომელიც მხოლოდ იმას ერჩის, ვინც მის სატრფოს მიეკარება. ამიტომაც მეშინია, ვაითუ მოვკვდე და ჩემზე მგლოვიარე დედ-მამას სიცოცხლე მოვუსწრაფო; სხვა შვილი და სხვა დამმარხველი მათ არა ჰყავთ.“

16ანგელოზმა უთხრა: „ნუთუ აღარ გახსოვს მამაშენის შეგონება, შენი გვარის ცოლი უნდა მოიყვანოო? მაშ, ისმინე, ძმაო, რაკი შენი საბედოა, ეშმაკის შიში ნუ გექნება; იმ ღამესვე მოგეცემა ცოლად.

17სანთიობოში შესვლისთანავე აიღე მღვივანი სასაკმევლე, ზედ თევზის გულ-ღვიძლი დადე და აკმიე. როგორც კი სუნი ეცემა, ეშმაკი გაიქცევა და აღარასოდეს შემოიქცევა უკან.

18როგორც კი ქალთან მიახლოებას დააპირებ, ორივენი ადექით და შეევედრეთ მოწყალე ღმერთს. ის გიხსნით და შეგიწყალებთ. ნურაფრის შიში ნუ გაქვს, რადგანაც ოდითგანვე შენი საბედოა ეს ქალი, შენ იხსნი, შენ გამოგყვება და დარწმუნებული ვარ, რომ შვილები გეყოლება მისგან.“

19ეს რომ გაიგონა, ტობიას გულში ჩაუვარდა ის ქალი და სულით მიეწება მას.

7

7^1შევიდნენ ეკბატანაში და მიადგნენ რეღუელის სახლს. სარა გამოეგება და მიესალმა მათ, მათაც სალამი უთხრეს, და შინ შეუძღვა სტუმრებს.

2და უთხრა რეღუელმა ყედნას, თავის ცოლს: „როგორა ჰგავს ეს ჭაბუკი ტობითს, ჩემს მოძმეს.“

3ჰკითხა რეღუელმა მათ: „სადაურები ხართ, ძმებო?“ მიუგეს: „ნეფთალის ძენი ვართ, ნინევეში ტყვედ წასხმულთაგანნი.“

4კვლავ ჰკითხა მათ: „ტობითს თუ იცნობთ, ჩემს ძმას?“ და მათ მიუგეს, ვიცნობთო.

5ისიც იკითხა: „ხომ კარგადაა?“ მიუგეს: „ცოცხალია და კარგადაა.“ ხოლო ტობიამ დასძინა: „მამაა ჩემი.“

6წამოხტა რეღუელი, გადაჰკოცნა, დალოცა და უთხრა: „ო, კეთილი და ღირსეული მამის შვილო!“ მაგრამ როდესაც გაიგო, რომ ტობითს თვალი დავსებოდა, დამწუხრებული ატირდა.

7ტიროდა ყედნაც, მისი ცოლი, და სარა, მისი ასული. სტუმართმოყვრულად მიიღეს ისინი.

8ცხვარი დაუკლეს და დიდებული სუფრა გაუშალეს.

9უთხრა ტობიამ რაფაელს: „ყაზარია, ძმაო, უთხარი რეღუელს, რასაც გზაში მეუბნებოდი, და ბარემ მოვათავოთ ეს საქმე.“

10რაფაელმა ყველაფერი გადასცა რეღუელს, ხოლო მან ტობიას უთხრა: „ჭამე, სვი და მოილხინე. ჩემი ასული შენი საბედოა, მაგრამ სიმართლე უნდა გითხრა:

11შვიდ ქმარს მივეცი ჩემი ასული, მაგრამ ვინც კი მასთან შევიდა, იმავე ღამეს სიცოცხლეს გამოეთხოვა. ახლა კი მოილხინე.“

12უთხრა ტობიამ: „ლუკმას არ ჩავიდებ პირში, ვიდრე არ მოილაპარაკებთ და თანხმობას არ მომცემთ.“ და თქვა რეღუელმა: „ახლავე წაიყვანე ჩვენი წესისამებრ. შენ ძმა ხარ მისი და ის შენია. სიკეთე ნუ მოგიშალოთ მოწყალე ღმერთმა.“

13მოიხმო სარა, თავისი ასული, ხელი დაუჭირა, ცოლად მისცა ტობიას და თქვა: „აჰა, წაიყვანე მოსეს სჯულისამებრ და მიუყვანე მამაშენს“. მერე კი დალოცა ისინი.

14შემდეგ უხმო ყედნას, თავის ცოლს, აიღო წიგნი, ხელშეკრულება დაწერა და დაბეჭდა.

15კვლავ უხმო ყედნას, თავის ცოლს და უთხრა: „გაამზადე, დაო, სხვა სანთიობო და შეიყვანე შენი ასული.“

16ყედნა ისე მოიქცა, როგორც ქმარმა უთხრა. შეიყვანა ქალი სანთიობოში და ატირდა. ატირდა სარაც. ცრემლი მოსწმინდა თავის ქალს და უთხრა:

17„გამაგრდი, შვილო, ცისა და მიწის მეუფე მოგაგებს მადლს ამდენი დარდის სანაცვლოდ. გამაგრდი, შვილო.“

8

8^1ვახშამს რომ მორჩნენ, ქალთან შეიყვანეს ტობია.

2მიმავალმა გაიხსენა რაფაელის სიტყვები, აიღო მღვივანი სასაკმევლე, ზედ დადო თევზის გულ-ღვიძლი და აკმია.

3როგორც კი სუნი იგრძნო, ეშმაკმა ზემო ეგვიპტისაკენ მოუსვა, და შებოჭა იგი ანგელოზმა.

4როცა ორივენი მარტონი დარჩნენ, ტობია სარეცლიდან ადგა და თქვა: „ადექი, დაო, და ვილოცოთ, რათა შეგვიწყალოს უფალმა.“

5დაიწყო ტობიამ და თქვა: „კურთხეული ხარ ჩვენი მამა-პაპის ღმერთო, კურთხეულია შენი სახელი, წმიდა და საუკუნოდ განდიდებული. დაე, გადიდებდნენ შენ ცანი და ყოველი ქმნილება შენი.

6შენ შეჰქმენ ადამი და მწედ და საყრდენად მიეცი ევა, მისი ცოლი. მათგან იშვა კაცთა მოდგმა. შენა თქვი: ‘არ არის კარგი კაცის მარტო ყოფნა, შევუქმნათ მწე, მისივე მსგავსი’.

7და მეც, უფალო, სიძვისთვის როდი მომყავს ცოლად ეს ჩემი და, არამედ ჭეშმარიტ მეუღლედ. მოწყალება მოიღე და ერთმანეთს შეგვაბერე.“

8და შემდეგ წარმოსთქვა: „ამინ!“

9და ორივემ მშვიდად დაიძინა იმ ღამეს.

10რეღუელი კი წამოდგა და საფლავის გასათხრელად წავიდა; თანაც ამბობდა, ნუთუ ესეც უნდა მოკვდესო?

11ბოლოს, დაბრუნდა რეღუელი შინ

12და ყედნას, თავის ცოლს, უთხრა: ერთი მოახლე გაგზავნე, ნახოს, ცოცხალია თუ არა. თუ აღარაა და, დავმარხოთ და არავის ეცოდინება.

13წავიდა მოახლე, კარი შეაღო და ნახა, რომ ორივეს სძინავს.

14გამობრუნდა და აუწყა მათ, ცოცხალიაო.

15მაშინ აკურთხა რეღუელმა ღმერთი და თქვა: „კურთხეული ხარ, ღმერთო, ყოველი წმიდა და წრფელი კურთხევით. დაე, გაკურთხებდნენ შენი წმიდები და ყველა ქმნილება შენი; ყველა ანგელოზი შენი და ყველა რჩეული შენი. დაე, გაკურთხებდნენ საუკუნოდ.

16კურთხეული ხარ, რომ მილხინე მე და ისე არ მოხდა, როგორც მეგონა, არამედ ურიცხვი წყალობა მოიღე ჩვენზე.

17კურთხეული ხარ, რომ შეიწყალე ორი მხოლოდშობილი. კვლავაც სწყალობდე მათ, მეუფეო. სიხარულში, მშვიდობასა და წყალობაში გაატარებინე მთელი სიცოცხლე.

18მერე მსახურებს უბრძანა საფლავი ამო-ევსოთ.

19და თოთხმეტდღიანი ქორწილი გადაუხადა მათ.

20ტობიას კი ფიცი დაადებინა, რომ ფეხი არ მოეცვალა საქორწილო დღეების გასრულებამდე: არ წახვიდე, ვიდრე ეს თოთხმეტი დღე არ გაივლისო;

21მერე კი ჩემი ქონების ნახევარს მოგცემ და შეგიძლია მშვიდობით დაუბრუნდე მამას, ხოლო დანარჩენს მაშინ მიიღებ, როცა მე და ჩემი ცოლი აღარ ვიქნებითო.

9

9^1უხმო ტობიამ რაფაელს და უთხრა მას:

2„ყაზარია, ძმაო, თან წაიყოლე მსახური და ორი აქლემი; ჩადი მიდიის რაგეში გაბაელთან, წამოიღე ვერცხლი და ისიც მოიწვიე ქორწილში.

3რადგან რეღუელმა დამაფიცა, აქდან ფეხი არ მოიცვალოო.

4მამაჩემი კი დღეებს ითვლის, და თუ დიდხანს დავყოვნდი, ჩემი დარდით აღარ იქნება.

5წავიდა რაფაელი და გაბაელისას გაჩერდა; მისცა ხელწერილი, ხოლო მან გამოუტანა დაბეჭდილი ტომრები და მას ჩააბარა.

6დილაუთენია კი გზას გაუდგნენ და ქორწილში მივიდნენ. და აკურთხა ტობიამ თავისი ცოლი.

10

10^1ხოლო ტობითი, მამამისი, დღეს დღეზე ითვლიდა. როცა სამგზავროდ დათქმული დღეები მიილია, ტობია კი არსად ჩანდა.

2თქვა: „იქნებ შეაყოვნეს სადმე? ან იქნებ მოკვდა გაბაელი და ვერცხლის დამბრუნებელი აღარავინაა?“

3და დამწუხრდა ძლიერ.

4ცოლმა კი უთხრა: „ნამდვილად დაგვეღუპა შვილი, ამიტომაც აღარ ჩანს.“ მოთქმა-გოდება დაიწყო და თქვა:

5„რატომ გამწირე, შვილო, რატომ დამივსე თვალი?“

6ტობითმა უთხრა: „გაჩუმდი, ხმა აღარ ამოიღო! ჩვენი შვილი კარგადაა.“

7ხანამ მოუგო: „შენ თვითონ გაჩუმდი! რას მატყუებ? აღარა მყავს შვილი!“ ყოველდღე გადიოდა ქალაქგარეთ და გაჰყურებდა გზას, რომელსაც დაადგა მისი შვილი. დღისით ლუკმას არ იკარებდა და ღამით განუწყვეტლივ მოსთქვამდა ტობიაზე, ვიდრე არ გასრულდა ქორწილის თოთხმეტი დღე, ფიცის თანახმად, რეღუელთან რომ უნდა დაეყო.

8და უთხრა ტობიამ რეღუელს: „გამიშვი, რადგან დედაჩემს და მამაჩემს, ალბათ, უკვე გადაუწყდათ ჩემი ხილვის იმედი.“

9უთხრა სიმამრმა: „დარჩი, კაცს გავგზავნი მამაშენთან და მიუტანს შენს ამბავს.“ მაგრამ ტობიამ უთხრა: „არა, მე თვითონ გამგზავნე მამაჩემთან.“

10მაშინ ადგა რეღუელი და მისცა სარა, მისი ცოლი, და თავისი ქონების ნახევარი – მსახურნი, საქონელი და ვერცხლი.

11დალოცა ისინი და ვიდრე გაისტუმრებდა, უთხრა: „მშვიდობით გატაროთ, შვილებო, მამაზეციერმა ჩემს სიკვდილამდე.“

12თავის ასულს კი უთხრა: „პატივი ეცი შენს დედამთილ-მამამთილს, ახლა ისინი არიან შენი მშობლები. სულ მუდამ კარგი მსმენოდეს შენზე.“ და აკოცა მას.

13ხოლო ყედნამ უთხრა ტობიას: „მამაზეციერი იყოს შენი მფარველი, საყვარელო ძმაო, ღმერთმა მომასწროს შენი და ჩემი სარას შვილებს, რათა ვაკურთხო ისინი უფლის წინაშე. აი, გაბარებ ჩემს ქალს და ნუ დამიჩაგრავ.“

14მერე გამოეთხოვა ტობია რეღუელს და მის ცოლს. გზას გაუდგა და ლოცავდა ღმერთს, რომ ხელი მოუმართა მგზავრობაში.

11

11^1მგზავრები ნინევეს რომ მიუახლოვდნენ, რაფაელმა უთხრა ტობიას:

2„ხომ იცი, ძმაო, რა დღეში დატოვე მამაშენი?

3მოდი, წინ გავუსწროთ შენს ცოლს და შევამზადოთ შინაურები.

4შენ კი ხელში გეჭიროს თევზის ნაღველი.“ წავიდნენ და უკან მისდევდათ ძაღლი.

5ხანა კი იჯდა და შვილის მოლოდინში გზას გაჰყურებდა.

6შენიშნა მომავალი და თავის ქმარს უთხრა: „აჰა, მოდის შენი შვილი ერთ კაცთან ერთად.“

7რაფაელმა თქვა: „ვიცი, დღეს აეხილება თვალი მამაშენს.

8შენ მხოლოდ ნაღველი წაუსვი თვალებზე და, როცა აეწვება, მოიწმენდს, ლიბრი გადაეცლება და დაგინახავს.“

9ხანა სირბილით შეეგება შვილს, ყელზე მოეჭდო და უთხრა: „რაკი შენს ნახვას მოვესწარი, შვილო, ახლა შენი ჭირიც წამიღია.“ და ორივენი ატირდნენ.

10ტობითი კარს მიადგა და წაიბორძიკა, შვილმა კი მიირბინა მასთან.

11ხელი შეაშველა მამას, თვალებზე ნაღველი სცხო და უთხრა: „გამხნევდი, მამაჩემო!“

12თვალები აეწვა ტობითს და მოიწმინდა თუ არა, გუგებიდან ლიბრი გადაეცალა.

13როგორც კი დაინახა შვილი, ყელზე მოეჭდო, ატირდა და თქვა:

14„კურთხეული ხარ, ღმერთო, კურთხეულია შენი სახელი უკუნისამდე, კურთხეულია ყველა წმიდა ანგელოზი შენი, რადგანაც შენს მიერ დასჯილი შენვე შემიწყალე, და, აი, ვხედავ ტობიას, ჩემს ძეს!“

15შევიდა მისი ძე გახარებული და აუწყა მამას მთელი ის საკვირველება, რაც მიდიაში გადახდა თავს.

16გამოვიდა ტობითი, რათა ნინევეს ბჭესთან შეგებებოდა რძალს; მიდიოდა გახარებული და ღმერთს ადიდებდა, და უკვირდა ყველას, მის შემყურეს, თვალახელილს რომ ხედავდა გზაზე. და აღიარა ტობითმა მათ წინაშე, რომ შეიწყალა იგი ღმერთმა.

17როდესაც სარას, თავის რძალს მიუახლოვდა, დალოცა იგი და უთხრა: „მშვიდობით მოგვიხველ, შვილო. კურთხეულია ღმერთი, რომელმაც შენი თავი მოგვგვარა, და კურთხეულია შენი დედ-მამა.“

18დიდად გაიხარა ნინევეში ტობითის ყველა მოძმემ.

19მოვიდნენ ახიკარი და ნადაბი, მისი ძმისწული, და შვიდ დღეს სიხარულით ზეიმობდნენ ტობიას ქორწილს.

12

12^1უხმო ტობითმა ტობიას, თავის ძეს, და უთხრა: „გადაუხადე, შვილო, გასამრჯელო შენს მეგზურს; მეტიც ეკუთვნის.“

2მან კი მიუგო: „არ ვიზარალებ, მამაჩემო, იმის ნახევარიც რომ მივცე, რაც მოვიტანე.

3აკი უმსნელი მომიყვანა შენთან, ცოლი განმიკურნა, ვერცხლი მომიტანა და შენც გიწამლა.“

4და თქვა ბერიკაცმა: „ღირსია!“

5უხმო ანგელოზს და უთხრა: „აიღე ყოველივე იმის ნახევარი, რაც მოიტანე და წადი მშვიდობით.“

6მაშინ ანგელოზმა ცალკე გაიხმო ისინი და უთხრა: „აკურთხეთ ღმერთი და ადიდეთ იგი, აღიარეთ მისი სიდიადე ყველა სულდგმულის წინაშე, თქვენთან ერთად რომ შექმნა მან. რა სჯობია ღმერთის კურთხევას და მისი სახელის განდიდებას; მოწიწებით გააცხადეთ უფლის საქმენი და ნუ დაიზარებთ მის ქება-დიდებას.

7სასახელოა მეფის საიდუმლოს შენახვა, ღვთის საქმეთა გაცხადება კი – საქებარი. ქმენით სიკეთე და ბოროტება ვერ შეგეხებათ.

8სიკეთეა ლოცვა მარხვით, მოწყალებითა და სამართლიანობით. უმჯობესია მცირედი სამართლიანობით, ვიდრე მრავალი უსამართლობით. უმჯობესია მოწყალების გაღება, ვიდრე ოქროს დაუნჯება.

9მოწყალება ხომ სიკვდილისაგან იხსნის კაცს და ყოველგვარი ცოდვისაგან განწმედს. მოწყალების გამღებნი და სიმართლის მყოფელნი სიცოცხლით აღივსებიან.

10ხოლო ცოდვილნი თავიანთი თავის მტრები არიან.

11არას დაგიმალავთ: აკი გითხარით, სასახელოა-მეთქი მეფის საიდუმლოს შენახვა, ღმერთის საქმეთა გაცხადება კი – საქებარი.

12როცა ლოცულობდით შენ და შენი რძალი სარა, მე აღვავლინე თქვენი ლოცვის ხსოვნა წმიდის წინაშე. და როდესაც მკვდრებს მარხავდი, მაშინაც შენი თანამდგომი ვიყავი.

13როცა შენ არ დაიზარე, ადექი და მიატოვე შენი სუფრა, რათა მკვდრის გასაპატიოსნებლად წასულიყავი, არ გამოჰპარვია ჩემს თვალს შენი სიქველე, არამედ მხარში გედექი.

14ახლა კი მომავლინა ღმერთმა, რათა განგკურნოთ შენცა და შენი რძალი სარაც.

15მე ვარ რაფაელი, ერთ-ერთი იმ შვიდ წმიდა ანგელოზთაგან, რომელნიც აღავლენენ წმიდათა ლოცვებს და ამაღლდებიან წმიდის დიდების წინაშე.“

16შეძრწუნდნენ ორივენი და პირქვე დაემხნენ, რადგანაც შიშმა შეიპყრო ისინი.

17და უთხრა რაფაელმა მათ: „ნუ გეშინიათ, მშვიდობას ჰპოვებთ. აკურთხეთ ღმერთი უკუნისამდე.

18რადგანაც ჩემით კი არ მოვსულვარ, არამედ – ჩვენი ღვთის ნებით. ამიტომაც აკურთხეთ იგი უკუნისამდე.

19ყოველდღე ვიყავი თქვენს დასანახად, მაგრამ არც მისვამს და არც მიჭამია, მხოლოდ ხილვითა მხედავდით.

20ახლა კი მადლს სწირავდეთ ღმერთს, რადგანაც ავდივარ იმასთან, ვინც მომავლინა. წიგნში ჩაწერეთ ყველაფერი, რაც თავს გადაგხდათ.“

21წამოდგნენ და მეტად აღარ უნახავთ იგი.

22აღიარებდნენ ღვთის საქმეს, დიადსა და საოცარს, თუ როგორ იხილეს უფლის ანგელოზი.

13

13^1სიხარულით დაწერა ტობითმა ლოცვა და თქვა:

2„კურთხეულია მარად ცოცხალი ღმერთი და მისი სასუფეველი,
რადგანაც იგია დამსჯელიც და შემწყნარებელიც,
ჯოჯოხეთს ჩამყვანიც და ამომყვანიც;
ვერავინ დაუსხლტება ხელიდან.

3აღიარეთ იგი წარმართთა წინაშე, ისრაელის ძენო,
რადგანაც მან მიმოგფანტათ მათ შორის.

4მათ აუწყეთ მისი სიდიადე,

5ყოველი სულდგმულის წინაშე ადიდეთ იგი,
რადგანაც ის არის ჩვენი უფალი და ღმერთი ის არის ჩვენი მამა უკუნითი უკუნისამდე.

6ისა გვსჯის ჩვენი უსამართლობისათვის,

7მაგრამ კიდევაც შეგვიწყალებს და შეგვკრებს ყველა ხალხიდან,
თუ გაბნეულნი ვიქნებით მათ შორის.

8თუ მთელი გულით მიიქცევით მისკენ

9და მთელი სულით ჰყოფთ სამართალს მის წინაშე,
ისიც მოიქცევა თქვენსკენ და არ დაგიფარავთ თავის სახეს.

10იხილავთ, რის მოწევნასაც აპირებს თქვენზე.

11ერთხმად აღიარეთ და აკურთხეთ სიმართლის უფალი,
ადიდეთ საუკუნეთა მეუფე.

12ჩემი ტყვეობის ქვეყანაში ვადიდებ მას

13და ცოდვილთა მოდგმას განვუცხადებ მის ძალასა და სიდიადეს.

მოიქეცით, ცოდვილნო, და ქენით სამართალი მის წინაშე.

ვინ იცის, იქნებ შეგიწყნაროთ და მოწყალება მოიღოს თქვენზე.

14ვადიდებ ჩემს ღმერთს,

15ჩემი სული ადიდებს ცათა მეუფეს და მისი სიდიადით ხარობს.

16ყველამ გააცხადოს და აღიაროს იგი იერუსალიმში.

17იერუსალიმო, წმიდა ქალაქო!

დაგსჯის შენი შვილების საქმეთა გამო
და კვალად შეიწყალებს მართალთა შვილებს.

18გულმოდგინედ ადიდე უფალი

19და აკურთხე საუკუნეთა მეუფე,
რათა შენთვის კვლავაც მადლით აშენდეს მისი კარავი;

20რათა შენში სიხარულით აღავსოს ტყვედ წასხმულნი,

21და შეიყვაროს შენში
საუკუნის ყოველი თაობის ტანჯულნი.

22მრავალი ხალხი შორიდან მოვა უფალი ღმერთის სახელთან,

23ცათა მეუფისათვის მიძღვნილი ძღვენით ხელში,
თაობათა-თაობანი შეგასხამენ ქება-დიდებას.

24წყეულიმც იყოს ყოველი შენი მოძულე,

25კურთხეულ იყოს ყოველი შენი მოყვარე უკუნისამდე.

26ილხენდე და იხარებდე მართალთა შვილების
გამო,

27რადგანაც თავს შეიყრიან და აკურთხებენ მართალთა უფალს.

ნეტარნი არიან შენი მოყვარენი,
რომელნიც გაიხარებენ შენი მშვიდობით.

28ნეტარნი არიან შენი ტანჯვის გამო შეურვებულნი,

29რადგანაც გაიხარებენ შენით, როცა იხილავენ მთელ შენს დიდებას
და აღარასოდეს დაელევათ სიხარული.

მაშ, აკურთხოს სულმა ჩემმა დიდ მეუფე – ღმერთი.

30რადგანაც საფირონითა და სმარაგდით აშენდება იერუსალიმი,

31პატიოსანი თვლებით – მისი გალავანი,
ბაჯაღლო ოქროთი – მისი კოშკები და ბურჯები,
ხოლო იერუსალიმის მოედნები – ბერილონით, ანთრაკით და
სუფირული ქვით მოიკირწყლება.

32მის ყოველ კუთხეში იგუგუნებს ‘ალილუია!’ და ქება-დიდებით

33იტყვიან: ‘კურთხეულია ღმერთი, რომელმაც აღგაზევა
უკუნისამდე!’“

14

14^1და დაასრულა ტობითმა ქება-დიდება.

2ორმოცდათვრამეტი წლისა იყო, თვალისჩინი რომ დაევსო და რვა წლის შემდეგ აეხილა თვალი. უშურველად გასცემდა მოწყალებას, მოწიწებით ემსჭვა ლვოდა უფალ ღმერთს და ადიდებდა მას.

3ბოლოს, ღრმად მოხუცებულმა უხმო თავის ძეს მისი შვილებითურთ და უთხრა: „შვილო, თან იახელ შენი შვილები. აი, მე მოვხუცდი და სიცოც-ხლეს ვეთხოვები.

4მიდიას მიაშურე, შვილო, რადგანაც მწამს, რომ ნინევე დაემხობა, როგორც ბრძანა იონა წინასწარმეტყველმა; მიდიაში კი მშვიდობა იქნება, ვიდრე არ მოაწევს ჟამი; ჩვენი ძმები წინაპართა მადლიანი მიწიდან გაიფანტებიან; იერუსალიმი გაუდაბურდება; ღვთის სახლი გადაიბუგება და კაი ხანს იქნება უკაცრიელი.

5მაგრამ ღმერთი კვლავ შეიწყალებს და აღთქმულ მიწაზე დააბრუნებს მათ, და ააგებენ სახლს, მხოლოდ არა უწინდელის მსგავსს, ვიდრე არ გასრულდება დრო-ჟამი. შემდგომ ამისა, დაბრუნდებიან ტყვეობიდან; ძველი დიდებით აღადგენენ იერუსალიმს და აშენდება მასში ღვთის სახლი საუკუნო ყოველი თაობისათვის, – დიდებული სახლი, როგორც გვაუწყებენ წინასწარმეტყველნი.

6ყოველი ხალხი ჭეშმარიტი მოწიწებით მოიქცევა უფალი ღმერთის მიმართ და შემუსრავს თავის კერპებს.

7მისი ერი აღიარებს თავის ღმერთს და აამაღლებს უფალი თავის ერს; იხარებს ყველა, ვისაც ჭეშმარიტებითა და სიმართლით უყვარს ღმერთი და მოწყალებას არ იშურებს ჩვენი ძმებისათვის.

8ასე რომ, შვილო, გაეცალე ნინევეს, რადგანაც ჭეშმარიტად აღსრულდება ის, რაც გვაუწყა წინასწარმეტყველმა იონამ.

9შენ კი უერთგულე სჯულსა და მცნებებს, და შენსავ სასიკეთოდ, მოწყალე იყავ და სამართლიანი. ჩემს გვერდით დამარხე დედაშენი და ნუღარ დაყოვნდები ნინევეში.

10გახსოვდეს, შვილო, რა დღეში ჩააგდო ნადაბმა ახიკარი – მისი გამზრდელი; როგორ შეიყვანა ნათლიდან ბნელში და როგორ მიეზღო მას: ახიკარი გადარჩა, ნადაბს კი მიეგო, რაც ეკუთვნოდა – ბნელეთს ჩავიდა. მენაშემ გულმოწყალება გამოიჩინა და ახიკარმა თავი დააღწია მისთვის დაგებულ სიკვდილის მახეს, ნადაბი კი შიგ გაება და თქვენი ჭირი წაიღო.

11ახლა ხომ ხედავთ, შვილებო, რა ძალა აქვს მოწყალებას და როგორ იხსნის კაცს სამართალი.“
ესეცა თქვა და სული განუტევა სარეცელზე. ას ორმოცდათვრამეტი წლისა იყო და პატივით დაკრძალეს იგი.

12ხანა რომ მოკვდა, მამის გვერდით დამარხა იგი ტობიამ და ცოლ-შვილითურთ წავიდა ეკბატანაში, რეღუელთან, თავის სიმამრთან.

13ღირსეულად იცხოვრა სიბერემდე, პატივით დაკრძალა სიდედრ-სიმამრი და სამკვიდროდ მიიღო მათი და მამამისის მთელი ქონება.

14ას ოცდაშვიდი წლისა მიიცვალა მიდიის ეკბატანაში.

15მაგრამ გარდაცვალებამდე შეიტყო ნინევეს დაქცევა, რომელიც აიღეს ნაბუქოდონოსორმა და ახაშვეროსმა, და სიკვდილის წინ გაიხარა მისი დაქცევით.

Table of Contents

- ბიბლია

- სათაურის გვერდი

- ტობითი

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14